Po cichu

po wielkiemu cichu

idu sobie ku miastu na zwiadu

idu i patrzu 



Na ulicach cichosza

na chodnikach cichosza

nie ma Mickiewicza

i nie ma Miłosza 



Tu cichosza tam cicho

szaro brudno i zima

nie ma Słowackiego

i nie ma Tuwima 



Po cichu

po wielkiemu cichu

idu sobie i idu i idu

i patrzu i widzu 



W rękach w głowach cichosza

w ustach w oczach cichosza

nie ma samozwańców

i nie ma rokoszan 



Tu cichosza tam cicho

szaro brudno i śnieży

nie ma kosmonautów

i nie ma papieży 



Tu cichosza tam cicho

i wogóle nic ni ma

wiosna to czy lato

jesień albo zima



 



To było wieczorem, w Europie,

może w Holandii, może w Belgii 

Gwiazdy lśniły jak lampki na grobie

i szumiał wiatr, taki wielki.

Bo już jesień grała coraz szybciej

na akordeonie złotym

i leciały nad dachami skrzypce, liście,

klarnety i fagoty,

Choć godzina trochę późna;

jeszcze świecą twoje okna,

więc wołamy: hola, wpuść nas,

wpuśćże nas, pochmurnooka, 

Nie będziemy spać na dachu,

otwórz drzwi i wprowadź w nocy

w twe mieszkanie pełne ptaków,

instrumentów, świec płonących. 

Przelecimy przez pokoje

wiatrem, walcem, tłumem szumnym,

ozłocimy loki twoje

dźwiękiem gitar siedmiostrunnym... 

To było wieczorem, w Europie, ...