Po cichu

po wielkiemu cichu

idu sobie ku miastu na zwiadu

idu i patrzu 



Na ulicach cichosza

na chodnikach cichosza

nie ma Mickiewicza

i nie ma Miłosza 



Tu cichosza tam cicho

szaro brudno i zima

nie ma Słowackiego

i nie ma Tuwima 



Po cichu

po wielkiemu cichu

idu sobie i idu i idu

i patrzu i widzu 



W rękach w głowach cichosza

w ustach w oczach cichosza

nie ma samozwańców

i nie ma rokoszan 



Tu cichosza tam cicho

szaro brudno i śnieży

nie ma kosmonautów

i nie ma papieży 



Tu cichosza tam cicho

i wogóle nic ni ma

wiosna to czy lato

jesień albo zima



 



Dotąd doszliśmy. Tu się rozwiązały 

koniec z początkiem. Przekłady Homera 

na brzegu siedząc przeglądamy teraz. 

Nikt nie przypływa po nas. Puste oceany. 

Spokój gwałtowny. Może to już sierpień. 

Może strach. Rozegrany przez nas umiejętnie. 

Jest mi tak jakby już było za późno. 

Może to sierpień. Ale drzew tu nie ma 

a sierpień zawsze dojrzewa na drzewach. 

Nikt nie przypływa. Homerycki żart 

i wiatr z kamieni nam wróży jak z kart. 

Nikt nie przypływa.