Zapisz swoję ulubione piosenki Grzegorz Turnau

Imie/ksywa:*

Mail

Komatarz dla przyszłych pokoleń:




Na północy ściął mróz

z nieba spadł wielki wóz

przykrył drogi pola i lasy

myśli zmarzły na lód 

dobre sny zmorzył głód 

lecz przynajmniej się można przestraszyć



na południu już skwar

miękki puch z nieba zdarł

kruchy pejzaż na piasek przepalił

jak upalnie mój boże

lecz przynajmniej być może

wreszcie byśmy się tam zakochali



a w krakowie na brackiej pada deszcz

gdy konieczność istnienia trudna jest do zniesienia

w korytarzu i w kuchni pada też

przyklejony do ściany zwijam mokre dywany

nie od deszczu mokre lecz od łez



na zachodzie już noc

wciągasz głowę pod koc

raz zasypiasz i sprawa jest czysta

dłonie zapleć i złóż

nie obudzisz się już

lecz przynajmniej raz możesz się wyspać



jeśli wrażeń cię głód 

zagna kiedyś na wschód

nie za długo tam chyba wytrzymasz

lecz na wschodzie przynajmniej życie płynie zwyczajnie

słońce wschodzi i dzień się zaczyna



a w krakowie na brackiej pada deszcz

przemęczony i senny zlew przecieka kuchenny

kaloryfer jak mysz się poci też

z góry na dół kałuże przepływają po sznurze

nie od deszczu mokrym lecz od łez



bo w krakowie na brackiej pada deszcz

gdy zagadka istnienia zmusza mnie do myślenia

w korytarzu i w kuchni pada też

przyklejony do ściany zwijam mokre dywany

nie od deszczu mokre lecz od łez

bo w krakowie na brackiej pada deszcz



bo w krakowie na brackiej pada

pada deszcz

pada deszcz



Nie wolno Ci wątpić i tracić nadziei.

Jeśli wierzysz w gwiazdę, jeśli wierzysz, to ona istnieje

Nie wolno Ci wątpić w żal wpadać po szyję.

Jeśli wierzysz w gwiazdę, jeśli wierzysz, to ona ożyje

Głowa do góry, 

sprawa oczywista, 

mówi Ci to delfin 

morski optymista

Bo my delfiny,

nigdy nie wątpimy 

i choćby całe morze wyschło,

to ja zostaję.

To ty zostajesz?

Tak, ja zostaję optymistą!

Bo my delfiny,

nigdy nie wątpimy 

i choćby świat na głowę runął,

nas nie opuści.

Co nie opuści?

Nas nie opuści dobry humor!



 



Na skraj miasta wyszło kilku takich,

z których każdy o podróży sobie śnił,

zbudowali dworzec kolejowy,

każdy kupił sobie bilet w nim



lecz kiedy pociąg nadjechał

i stał na peronie zdyszany,

ktoś spytał: „więc dokąd jedziemy”,

usłyszał: „na razie wsiadamy”



tylko cicho...



po chwili siedząc przy oknach

rzucali okrzyki zdumienia,

mijali widoki tak piękne,

że spełnić się mogły marzenia



lecz oni pędzili wciąż dalej,

szukając piękniejszej ziemi,

ktoś spytał „więc gdzie wysiadamy”,

usłyszał: „na razie jedziemy”

tylko cicho...



rozmowy ciągnęły się długo

i pewno by jeszcze potrwały,

lecz pociąg już bieg swój zakończył,

więc każdy ten postój pochwalił



zaś kiedy wyszli z wagonów

to nagle w zdumieniu usiedli,

ktoś spytał: „więc gdzie my jesteśmy”,

usłyszał: „na razie tu gdzieśmy wsiedli”



tylko cicho...



lecz gdyby ktoś mylnie sądził,

że w tej podróży była strata,

niech wie, podróże kształcą

a zwłaszcza dookoła świata



a tylko cicho... tylko cicho.