Ta drabina to schody do nieba, 

a ta miska nad schodami to księżyc.

Tamten miecz 

to zwyczajny pogrzebacz, 

a z garnków są hełmy rycerzy.

Lecz kto w te czary nie uwierzy?

To jest teatr, to jest teatr.

To jest teatr

A teatr jest po to, 

żeby wszystko było inne niż dotąd.

Żeby iść do domu w zamyśleniu 

w zachwycie.

I już zawsze odtąd księżyc w misce widzieć...



Idę cienistą stroną ulicy,

a ty słoneczną –

a ty słoneczną

płyniesz w obłoczku zwiewnej spódnicy

stopą taneczną –

stopą taneczną.

Idziesz słoneczna, sama, jak właśnie

rozkwitły z pąka liść,

że idącemu cieniem jest jaśniej –

na ciebie patrząc – iść.



Tam po twej stronie przepych wiosenny

klomby ogarnia –

klomby ogarnia.

Tutaj już tylko schną chryzantemy

w mrocznych kwiaciarniach –

w mrocznych kwiaciarniach.

Idziesz słoneczną stroną ulicy

i niesiesz naręcz bzu,

a ja twą postać niosę w źrenicy

po cienia stronie tu.



Barwne po twojej stronie wystawy,

rojne kawiarnie –

rojne kawiarnie.

Tutaj do niemych kin nieruchawy

tłumek się garnie –

tłumek się garnie.

I tak idziemy – ty w gronie licznym,

a ja tu z sobą sam.

Ja – po cienistej stronie ulicy.

Ty – w słońcu cała tam.



Słyszę za sobą szelest stronicy

z prawdą odwieczną –

z prawdą odwieczną.

Tylko z cienistej strony ulicy

widać słoneczną .

Niechby tak trochę drogi nam zeszło,

nim skręcę w swoją sień.

Tobie – idącej stroną słoneczną –

mnie – tą, gdzie już jest, cień.