Jak bardzo wiele mamy lat

pod tą leszczyną. Pod tą leszczyną.

Ciągłością umęczony świat

i czyją winą? Czyją winą? 



Tak w siebie zapatrzeni przekraczamy nas.

Daleko za odległość. Za odległość.

Oczom widocznie nadszedł już czas

by dojrzeć świata część zaległą. 



Zobaczył nam się nagle świat:

ja ciebie widzę a ty mnie.

Och jak niewiele mamy lat:

jak krótka bajka w długim śnie.



 



Niepewnie idziesz pochylony

drogą co nigdzie nie prowadzi

tak jak po fali 

tak jak po linie

jak nad przepaścią idziesz drogą

tak jak po fali 

tak jak po linie

nie widzisz ziemi pod stopami

w powietrzu lekko zawieszony

skupiony nad swym każdym ruchem

w niepewny obraz zapatrzony

ostrożnie idziesz w dal bez celu

ostrożnie swym tanecznym krokiem

tak jak po fali 

tak jak po linie

jak nad przepaścią idziesz drogą

tak jak po fali 

tak jak po linie

jak łatwo serce wpada w gniew

jak łatwo gniew przechodzi w żart 

jak łatwo widzisz w życiu cel

jak łatwo stwierdzasz jego brak

jak linoskoczek

zręcznie idziesz poprzez świat

jak linoskoczek

zawsze swym cyrkowym krokiem

jak linoskoczek

jak na linie zawieszonej

jak linoskoczek

zręcznie idziesz poprzez świat

tak jak po fali 

tak jak po linie...