Zapisz swoję ulubione piosenki Grzegorz Turnau

Imie/ksywa:*

Mail

Komatarz dla przyszłych pokoleń:




Jak bardzo wiele mamy lat

pod tą leszczyną. Pod tą leszczyną.

Ciągłością umęczony świat

i czyją winą? Czyją winą? 



Tak w siebie zapatrzeni przekraczamy nas.

Daleko za odległość. Za odległość.

Oczom widocznie nadszedł już czas

by dojrzeć świata część zaległą. 



Zobaczył nam się nagle świat:

ja ciebie widzę a ty mnie.

Och jak niewiele mamy lat:

jak krótka bajka w długim śnie.



 



To było wieczorem, w Europie,

może w Holandii, może w Belgii 

Gwiazdy lśniły jak lampki na grobie

i szumiał wiatr, taki wielki.

Bo już jesień grała coraz szybciej

na akordeonie złotym

i leciały nad dachami skrzypce, liście,

klarnety i fagoty,

Choć godzina trochę późna;

jeszcze świecą twoje okna,

więc wołamy: hola, wpuść nas,

wpuśćże nas, pochmurnooka, 

Nie będziemy spać na dachu,

otwórz drzwi i wprowadź w nocy

w twe mieszkanie pełne ptaków,

instrumentów, świec płonących. 

Przelecimy przez pokoje

wiatrem, walcem, tłumem szumnym,

ozłocimy loki twoje

dźwiękiem gitar siedmiostrunnym... 

To było wieczorem, w Europie, ...

 



Gdy kwitnie żonkil (ten, co wie, 

że żyjesz, aby stawać się) 

zapomnij lecz, pamiętaj że 

gdy kwitnie żonkil (ten, co wie, 

że żyjesz, aby stawać się) 

gdy kwitną bzy, co głoszą, iż 

budzisz się po to, aby śnić, 

pamiętaj co (zapomnij nic) 

gdy kwitną bzy, co głoszą, iż 

budzisz się po to, aby śnić 

gdy kwitnie róża (rajski ptak 

płonący w naszych szarych snach) 

zapomnij czy, pamiętaj tak 

gdy kwitnie róża (rajski ptak 

płonący w naszych szarych snach) 

gdy tak rozkwita każdy cud, 

że myśl nie może złapać tchu, 

pamiętaj gdzie (zapomnij tu) 

gdy tak rozkwita każdy cud, 

że myśl nie może złapać tchu, 

i (gdy nam czas objawi, że 

od czasu nas uwolnić chce) 

zapomnij mnie, pamiętaj mnie 

gdy kwitnie żonkil (ten, co wie, 

że żyjesz, aby stawać się)