Jak bardzo wiele mamy lat

pod tą leszczyną. Pod tą leszczyną.

Ciągłością umęczony świat

i czyją winą? Czyją winą? 



Tak w siebie zapatrzeni przekraczamy nas.

Daleko za odległość. Za odległość.

Oczom widocznie nadszedł już czas

by dojrzeć świata część zaległą. 



Zobaczył nam się nagle świat:

ja ciebie widzę a ty mnie.

Och jak niewiele mamy lat:

jak krótka bajka w długim śnie.



 



Ach, motylki już fruwają,

dni wiosenne przybywają,

rybki w stawie się pluskają

plim i plum i plim i plum

Turkaweczka w lesie grucha,

brzęczy pszczółka, 

bzyka mucha.

Kumka żaba i ropucha

kum, kum, kum, kum

Wystrzeliły kwiatów pąki.

Ćwirlą pliszki i skowronki.

Wiosna dzwoni w leśne dzwonki

din, din, din, din.

Świat się śmieje

razem z Misiem,

pachną kwiatki, łąk strojnisie,

i chrabąszcze zleciały się

z prawie wszystkich świata stron.

Z traw wyjrzały już pierwiosnki,

w gaju śpiewa

wdzięczne piosnki

muzykalny i beztroski,

muzykalny słowik - zuch

Aż z radości krowa grucha,

ryczy pszczoła, kumka mucha,

a Puchatek w słońcu pucha,

puch, puch, puch!