Zapisz swoję ulubione piosenki Grzegorz Turnau

Imie/ksywa:*

Mail

Komatarz dla przyszłych pokoleń:




Z tej drogi, którą przeszło

za wiosną swoją lato –

już nie patrz na swą, przeszłość,

na przyszłość spojrzyj za to.

Ze wzrokiem na zakręcie,

za którym jest już jesień,

wciąż czekaj nieugięcie, 

aż ona ci przyniesie...



Jesienną Dziewczynę,

odmienną niż inne –

dziewczynę z chryzantemami,

z chryzantemami.

Dziewczynę Jesienną –

dziewczynę bezcenną

i nie zamienną już na nic,

już na nic.



Wiosennych dziewcząt pełno

i letnich tyle ładnych.

Jesienną poznasz jedną,

zimowych nie ma żadnych.

O tamte zresztą mniejsza,

gdy złoto i szkarłatnie

zabarwi jesień pejzaż

na przyjście tej ostatniej ...



Jesiennej Dziewczyny,

odmiennej od innych –

dziewczyny z chryzantemami,

z chryzantemami.

Dziewczyny Jesiennej –

dziewczyny bezcennej

i nie zamiennej już na nic,

już na nic.



Wyciągnij ręce do niej,

by tak nie przeszła mimo,

bo ma we włosach promień,

przy którym jaśniej zimą.

Bo zachód już w niuansach

czerwieni gaśnie zimnej –

bo to ostatnia szansa,

po której nie ma innej ...



Dziewczyny Jesiennej 

dziewczyny bezcennej

i nie zamiennej już na nic,

już na nic.



Dziewczyny Jesiennej 

dziewczyny bezcennej

i nie zamiennej już na nic,

już na nic.



Jak bardzo wiele mamy lat

pod tą leszczyną. Pod tą leszczyną.

Ciągłością umęczony świat

i czyją winą? Czyją winą? 



Tak w siebie zapatrzeni przekraczamy nas.

Daleko za odległość. Za odległość.

Oczom widocznie nadszedł już czas

by dojrzeć świata część zaległą. 



Zobaczył nam się nagle świat:

ja ciebie widzę a ty mnie.

Och jak niewiele mamy lat:

jak krótka bajka w długim śnie.



 



Na skraj miasta wyszło kilku takich,

z których każdy o podróży sobie śnił,

zbudowali dworzec kolejowy,

każdy kupił sobie bilet w nim



lecz kiedy pociąg nadjechał

i stał na peronie zdyszany,

ktoś spytał: „więc dokąd jedziemy”,

usłyszał: „na razie wsiadamy”



tylko cicho...



po chwili siedząc przy oknach

rzucali okrzyki zdumienia,

mijali widoki tak piękne,

że spełnić się mogły marzenia



lecz oni pędzili wciąż dalej,

szukając piękniejszej ziemi,

ktoś spytał „więc gdzie wysiadamy”,

usłyszał: „na razie jedziemy”

tylko cicho...



rozmowy ciągnęły się długo

i pewno by jeszcze potrwały,

lecz pociąg już bieg swój zakończył,

więc każdy ten postój pochwalił



zaś kiedy wyszli z wagonów

to nagle w zdumieniu usiedli,

ktoś spytał: „więc gdzie my jesteśmy”,

usłyszał: „na razie tu gdzieśmy wsiedli”



tylko cicho...



lecz gdyby ktoś mylnie sądził,

że w tej podróży była strata,

niech wie, podróże kształcą

a zwłaszcza dookoła świata



a tylko cicho... tylko cicho.