Idę cienistą stroną ulicy,

a ty słoneczną –

a ty słoneczną

płyniesz w obłoczku zwiewnej spódnicy

stopą taneczną –

stopą taneczną.

Idziesz słoneczna, sama, jak właśnie

rozkwitły z pąka liść,

że idącemu cieniem jest jaśniej –

na ciebie patrząc – iść.



Tam po twej stronie przepych wiosenny

klomby ogarnia –

klomby ogarnia.

Tutaj już tylko schną chryzantemy

w mrocznych kwiaciarniach –

w mrocznych kwiaciarniach.

Idziesz słoneczną stroną ulicy

i niesiesz naręcz bzu,

a ja twą postać niosę w źrenicy

po cienia stronie tu.



Barwne po twojej stronie wystawy,

rojne kawiarnie –

rojne kawiarnie.

Tutaj do niemych kin nieruchawy

tłumek się garnie –

tłumek się garnie.

I tak idziemy – ty w gronie licznym,

a ja tu z sobą sam.

Ja – po cienistej stronie ulicy.

Ty – w słońcu cała tam.



Słyszę za sobą szelest stronicy

z prawdą odwieczną –

z prawdą odwieczną.

Tylko z cienistej strony ulicy

widać słoneczną .

Niechby tak trochę drogi nam zeszło,

nim skręcę w swoją sień.

Tobie – idącej stroną słoneczną –

mnie – tą, gdzie już jest, cień.



Na północy ściął mróz

z nieba spadł wielki wóz

przykrył drogi pola i lasy

myśli zmarzły na lód 

dobre sny zmorzył głód 

lecz przynajmniej się można przestraszyć



na południu już skwar

miękki puch z nieba zdarł

kruchy pejzaż na piasek przepalił

jak upalnie mój boże

lecz przynajmniej być może

wreszcie byśmy się tam zakochali



a w krakowie na brackiej pada deszcz

gdy konieczność istnienia trudna jest do zniesienia

w korytarzu i w kuchni pada też

przyklejony do ściany zwijam mokre dywany

nie od deszczu mokre lecz od łez



na zachodzie już noc

wciągasz głowę pod koc

raz zasypiasz i sprawa jest czysta

dłonie zapleć i złóż

nie obudzisz się już

lecz przynajmniej raz możesz się wyspać



jeśli wrażeń cię głód 

zagna kiedyś na wschód

nie za długo tam chyba wytrzymasz

lecz na wschodzie przynajmniej życie płynie zwyczajnie

słońce wschodzi i dzień się zaczyna



a w krakowie na brackiej pada deszcz

przemęczony i senny zlew przecieka kuchenny

kaloryfer jak mysz się poci też

z góry na dół kałuże przepływają po sznurze

nie od deszczu mokrym lecz od łez



bo w krakowie na brackiej pada deszcz

gdy zagadka istnienia zmusza mnie do myślenia

w korytarzu i w kuchni pada też

przyklejony do ściany zwijam mokre dywany

nie od deszczu mokre lecz od łez

bo w krakowie na brackiej pada deszcz



bo w krakowie na brackiej pada

pada deszcz

pada deszcz