Gdy kwitnie żonkil (ten, co wie, 

że żyjesz, aby stawać się) 

zapomnij lecz, pamiętaj że 

gdy kwitnie żonkil (ten, co wie, 

że żyjesz, aby stawać się) 

gdy kwitną bzy, co głoszą, iż 

budzisz się po to, aby śnić, 

pamiętaj co (zapomnij nic) 

gdy kwitną bzy, co głoszą, iż 

budzisz się po to, aby śnić 

gdy kwitnie róża (rajski ptak 

płonący w naszych szarych snach) 

zapomnij czy, pamiętaj tak 

gdy kwitnie róża (rajski ptak 

płonący w naszych szarych snach) 

gdy tak rozkwita każdy cud, 

że myśl nie może złapać tchu, 

pamiętaj gdzie (zapomnij tu) 

gdy tak rozkwita każdy cud, 

że myśl nie może złapać tchu, 

i (gdy nam czas objawi, że 

od czasu nas uwolnić chce) 

zapomnij mnie, pamiętaj mnie 

gdy kwitnie żonkil (ten, co wie, 

że żyjesz, aby stawać się)


Dotąd doszliśmy. Tu się rozwiązały 

koniec z początkiem. Przekłady Homera 

na brzegu siedząc przeglądamy teraz. 

Nikt nie przypływa po nas. Puste oceany. 

Spokój gwałtowny. Może to już sierpień. 

Może strach. Rozegrany przez nas umiejętnie. 

Jest mi tak jakby już było za późno. 

Może to sierpień. Ale drzew tu nie ma 

a sierpień zawsze dojrzewa na drzewach. 

Nikt nie przypływa. Homerycki żart 

i wiatr z kamieni nam wróży jak z kart. 

Nikt nie przypływa.