W splątanym gaju rąk i nóg

szepczemy słowa święte,

jak kiedyś szeptał młody bóg

bogini niepojętej



ole, ole, ole, ola, oli

bogini niepojętej



w czerwonym żarze rzewnych żądz

płoniemy jak pochodnie

i opadamy w niebo śniąc

niewinnie i łagodnie



cyt, cyt, cyt, cyt...

niewinnie i łagodnie...



w żałobnym chłodzie znanych ust

szukamy pocieszenia,

słuchając jak nam stygnie puls

i mylą się znaczenia



to nic, to nic, to nic, to nic, to nic...

to mylą się znaczenia...



dopóki demon smutku śpi,

niech żyją młode żądze,

dopóki życie w nas się tli,

dopóki są pieniądze



ole, ole, ole, ola, oli

niech żyją młode żądze,

dopóki życie w nas się tli,

dopóki są pieniądze...


Jak bardzo wiele mamy lat

pod tą leszczyną. Pod tą leszczyną.

Ciągłością umęczony świat

i czyją winą? Czyją winą? 



Tak w siebie zapatrzeni przekraczamy nas.

Daleko za odległość. Za odległość.

Oczom widocznie nadszedł już czas

by dojrzeć świata część zaległą. 



Zobaczył nam się nagle świat:

ja ciebie widzę a ty mnie.

Och jak niewiele mamy lat:

jak krótka bajka w długim śnie.