W splątanym gaju rąk i nóg

szepczemy słowa święte,

jak kiedyś szeptał młody bóg

bogini niepojętej



ole, ole, ole, ola, oli

bogini niepojętej



w czerwonym żarze rzewnych żądz

płoniemy jak pochodnie

i opadamy w niebo śniąc

niewinnie i łagodnie



cyt, cyt, cyt, cyt...

niewinnie i łagodnie...



w żałobnym chłodzie znanych ust

szukamy pocieszenia,

słuchając jak nam stygnie puls

i mylą się znaczenia



to nic, to nic, to nic, to nic, to nic...

to mylą się znaczenia...



dopóki demon smutku śpi,

niech żyją młode żądze,

dopóki życie w nas się tli,

dopóki są pieniądze



ole, ole, ole, ola, oli

niech żyją młode żądze,

dopóki życie w nas się tli,

dopóki są pieniądze...


Dotąd doszliśmy. Tu się rozwiązały 

koniec z początkiem. Przekłady Homera 

na brzegu siedząc przeglądamy teraz. 

Nikt nie przypływa po nas. Puste oceany. 

Spokój gwałtowny. Może to już sierpień. 

Może strach. Rozegrany przez nas umiejętnie. 

Jest mi tak jakby już było za późno. 

Może to sierpień. Ale drzew tu nie ma 

a sierpień zawsze dojrzewa na drzewach. 

Nikt nie przypływa. Homerycki żart 

i wiatr z kamieni nam wróży jak z kart. 

Nikt nie przypływa.