Dotąd doszliśmy. Tu się rozwiązały 

koniec z początkiem. Przekłady Homera 

na brzegu siedząc przeglądamy teraz. 

Nikt nie przypływa po nas. Puste oceany. 

Spokój gwałtowny. Może to już sierpień. 

Może strach. Rozegrany przez nas umiejętnie. 

Jest mi tak jakby już było za późno. 

Może to sierpień. Ale drzew tu nie ma 

a sierpień zawsze dojrzewa na drzewach. 

Nikt nie przypływa. Homerycki żart 

i wiatr z kamieni nam wróży jak z kart. 

Nikt nie przypływa. 

 



Chodźmy tam, gdzie nas oczy poniosą

chodźmy tam, gdzie niełatwy jest czas

czas zieleni, łez i rosy

czas innego, nowego dnia



Zabierz wszystkie własne myśli

zabierz swego szczęścia łut

tam gdzie wszystko jeszcze dla ciebie

czekaj dnia, przyjdzie znów



Chodźmy tam szukać swego dnia

noc ucieka, światło woła nas

chodźmy tam szukać swego dnia

noc ucieka, światło woła...



Zawierz tylko takim słowom,

które niosą z sobą sen

o nieznanym szklanym domu

gdzie nadejdzie dzień za dniem



Siądziesz tam przy wspólnym stole

znajdziesz w winie wiatru szum

tam gdzie wszystko jeszcze dla ciebie

czekaj dnia, przyjdzie znów



Chodźmy tam szukać swego dnia

noc ucieka, światło woła nas

chodźmy tam szukać swego dnia

noc ucieka, światło woła...

światło woła...