Dotąd doszliśmy. Tu się rozwiązały 

koniec z początkiem. Przekłady Homera 

na brzegu siedząc przeglądamy teraz. 

Nikt nie przypływa po nas. Puste oceany. 

Spokój gwałtowny. Może to już sierpień. 

Może strach. Rozegrany przez nas umiejętnie. 

Jest mi tak jakby już było za późno. 

Może to sierpień. Ale drzew tu nie ma 

a sierpień zawsze dojrzewa na drzewach. 

Nikt nie przypływa. Homerycki żart 

i wiatr z kamieni nam wróży jak z kart. 

Nikt nie przypływa. 

 



Dwadzieścia cztery smutki 

to zwykła nasza doba. 

I dzień jest nie za krotki, 

i noc się nam podoba. 

Deszcz pada nieustanny 

i nudny, i nużący, 

za oknem chodzą panny 

smucące się niechcący 

(niechcący...) 

Za oknem wieczór spływa 

po dachach i po rynnach, 

i ciemność odpoczywa 

bezpieczna i bezczynna. 

Dwadzieścia cztery smutki... 

Usiądę sam za stołem, 

zamyślę się wieczyście 

o życiu niewesołym, 

przez które ze mną szliście. 

O naszym domu niskim 

i o wysokim niebie, 

o wszystkich i o wszystkim - 

i za was, i za siebie. 

Dwadzieścia cztery smutki...