Dwadzieścia cztery smutki 

to zwykła nasza doba. 

I dzień jest nie za krotki, 

i noc siÄ™ nam podoba. 

Deszcz pada nieustanny 

i nudny, i nużący, 

za oknem chodzÄ… panny 

smucÄ…ce siÄ™ niechcÄ…cy 

(niechcÄ…cy...) 

Za oknem wieczór spływa 

po dachach i po rynnach, 

i ciemność odpoczywa 

bezpieczna i bezczynna. 

Dwadzieścia cztery smutki... 

Usiądę sam za stołem, 

zamyślę się wieczyście 

o życiu niewesołym, 

przez które ze mną szliście. 

O naszym domu niskim 

i o wysokim niebie, 

o wszystkich i o wszystkim - 

i za was, i za siebie. 

Dwadzieścia cztery smutki... 



IdÄ™ cienistÄ… stronÄ… ulicy,

a ty sÅ‚onecznÄ… –

a ty słoneczną

płyniesz w obłoczku zwiewnej spódnicy

stopÄ… tanecznÄ… –

stopÄ… tanecznÄ….

Idziesz słoneczna, sama, jak właśnie

rozkwitły z pąka liść,

że idÄ…cemu cieniem jest jaÅ›niej –

na ciebie patrzÄ…c – iść.



Tam po twej stronie przepych wiosenny

klomby ogarnia –

klomby ogarnia.

Tutaj już tylko schną chryzantemy

w mrocznych kwiaciarniach –

w mrocznych kwiaciarniach.

Idziesz słoneczną stroną ulicy

i niesiesz naręcz bzu,

a ja twą postać niosę w źrenicy

po cienia stronie tu.



Barwne po twojej stronie wystawy,

rojne kawiarnie –

rojne kawiarnie.

Tutaj do niemych kin nieruchawy

tÅ‚umek siÄ™ garnie –

tłumek się garnie.

I tak idziemy – ty w gronie licznym,

a ja tu z sobÄ… sam.

Ja – po cienistej stronie ulicy.

Ty – w sÅ‚oÅ„cu caÅ‚a tam.



SÅ‚yszÄ™ za sobÄ… szelest stronicy

z prawdÄ… odwiecznÄ… –

z prawdÄ… odwiecznÄ….

Tylko z cienistej strony ulicy

widać słoneczną .

Niechby tak trochę drogi nam zeszło,

nim skręcę w swoją sień.

Tobie – idÄ…cej stronÄ… sÅ‚onecznÄ… –

mnie – tÄ…, gdzie już jest, cieÅ„.