Dwadzieścia cztery smutki 

to zwykła nasza doba. 

I dzień jest nie za krotki, 

i noc się nam podoba. 

Deszcz pada nieustanny 

i nudny, i nużący, 

za oknem chodzą panny 

smucące się niechcący 

(niechcący...) 

Za oknem wieczór spływa 

po dachach i po rynnach, 

i ciemność odpoczywa 

bezpieczna i bezczynna. 

Dwadzieścia cztery smutki... 

Usiądę sam za stołem, 

zamyślę się wieczyście 

o życiu niewesołym, 

przez które ze mną szliście. 

O naszym domu niskim 

i o wysokim niebie, 

o wszystkich i o wszystkim - 

i za was, i za siebie. 

Dwadzieścia cztery smutki... 



W splątanym gaju rąk i nóg

szepczemy słowa święte,

jak kiedyś szeptał młody bóg

bogini niepojętej



ole, ole, ole, ola, oli

bogini niepojętej



w czerwonym żarze rzewnych żądz

płoniemy jak pochodnie

i opadamy w niebo śniąc

niewinnie i łagodnie



cyt, cyt, cyt, cyt...

niewinnie i łagodnie...



w żałobnym chłodzie znanych ust

szukamy pocieszenia,

słuchając jak nam stygnie puls

i mylą się znaczenia



to nic, to nic, to nic, to nic, to nic...

to mylą się znaczenia...



dopóki demon smutku śpi,

niech żyją młode żądze,

dopóki życie w nas się tli,

dopóki są pieniądze



ole, ole, ole, ola, oli

niech żyją młode żądze,

dopóki życie w nas się tli,

dopóki są pieniądze...